مهرخرد

یادداشت‌های سینمایی مهرزاد دانش

مقصد نهایی (درباره فیلم ساعت ها)

ساخت فیلمی شسته‌رفته با ایده‌ای جدید و اجرایی موقر، از فیلمنامه‌نویس آثاری همچون مقصد نهایی ۵ و کابوس خیابان الم و چیز، تا حد زیادی دور از انتظار است، اما اریک هیسرر این غافلگیری را ضمن بازی با فضایی محدود به خوبی رقم می‌زند. محدودیت فضا به ایده داستانی فیلم معطوف است: مردی که همسرش سر زایمانی زودرس فوت کرده ، ناچار است در معرکه توفان سهمگین کاترینا (آمریکا / ۲۰۰۵) و اختلالات برقی ناشی از آن، در زایشگاه بماند تا هر سه دقیقه یک بار، شارژ دستگاهی را که نوزادش در آن قرار داده شده است، تجدید کند. این موضوع مانع از هر اقدام حرکتی دامنه‌دار مرد می‌شود، به طوری که اگر بیش از دقایق محدود فرصت شارژ بخواهد از اتاق نوزاد دور شود تا اقدامی مکمل یرای نجات خود یا فرزندش انجام دهد، با تهدید خاموشی دستگاه و در نتیجه مرگ نوزاد مواجه می‌شود. در چنین تنگنایی که ناراحتی ناشی از مرگ همسر هم مزید بر علت پریشان‌حالی مرد شده است، فیلمساز با رعایت توالی موقعیت‌هایی تک‌جرقه‌ای، ریتم اثر را حفظ می‌کند و ضمن ایجاد جذابیت‌هایی تعلیقی در خصوص جست‌و‌جوی غذا و یا تلاش برای برقراری با محیط بیمارستان با بی‌سیم آمبولانس و یا فلاش‌بک‌هایی که از خاطرات با همسرش رقم می‌خورد، مسیر تحولی مرد را هم در احساسی که به نوزاد دارد، نشان می‌دهد. در عین حال بین برخی اتفاق‌های کوچک میانی هم ارتباط‌هایی درنظر گرفته شده که عنصر سببیت را در روایت محفوظ نگه می‌دارد و مانع از تشتت وقایع پیش‌آمده می‌شود؛ مانند سگ تربیت‌شده‌ای که مرد زخمش را مرهم می‌گذارد و سگ هم در چند سکانس بعد، افرادی را برای کمک داخل بیمارستان می‌آورد و یا زنی که از پرسنل بیمارستان است و به شکلی نامطمئن دنبال کمک می‌رود، و بعدا هم زمان با ورود تبهکاران به ساختمان، مشخص می‌شود که واقعا دنبال کمک بوده است.

ساعت‌ها اگرچه می‌توانست با دقت نظر بیشتر درباره تعمیق برخی اتفاقات پیرامونی، تبدیل به اثری بهتر شود، اما به عنوان اولین تجربه سازنده‌اش در کارگردانی فیلمی حرفه‌ای، به ویژه در تمرکز روایی با عناصری محدود در حوزه زمان و مکان، فیلمی موفق است. نکته حاشیه‌ای فیلم هم به بازیگر اولش، پل واکر، مربوط است که چند ماه قبل در حالی که از یک مراسم خیریه برای کمک به بازماندگان توفان هایان در فیلیپین بازمی‌گشت، دچار سانحه اتومبیل شد و درگذشت. شخصیت تحت ایفای نقش او، در فیلم عاقبت به خیر شد، اما انگار عنصر توفان تا شخصیت واقعی او را به «مقصد نهایی‌اش» نمی‌رساند، دست بردار نبود.

مطلب بالا در ماهنامه 24 درج شده است.

  
نویسنده : مهرزاد دانش ; ساعت ۱٠:٥٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳٩۳/٤/۱٩