مهرخرد

یادداشت‌های سینمایی مهرزاد دانش

درباره فیلم زن سیاهپوش (جیمز واتکینز)

زن سیاهپوش یک فیلم انگلیسی در ژانر وحشت است که در نوع خود اگرچه کلیشه ­ای است و نکته جدیدی در تم و قالبش مطرح نمی­ کند، اما ساختار کم و بیش سنجیده ­ای دارد و در ضمن می­ توان حین تماشای آن، مقایسه­ ای بین فیلم­ های آمریکایی ترسناک با آن به عمل آورد و به نتایجی مانند استفاده از ریتم کندتر دست یافت که برای تماشاگری که عادت به روند گسترش وحشت در فرایندی پرتنش ­تر دارد ممکن است تا حدی خسته­ کننده جلوه کند.

فیلم دربرگیرنده داستان وکیل جوانی است که از طرف بنگاه املاک، مأمور می­ شود امور مربوط به معاملات خانه­ ای قدیمی در یک دهکده دورافتاده را به رغم ممانعت ساکنان آن­ جا انجام دهد. خانه توسط روح زنی بچه­ مرده دچار نفرین شده است و هر کس پا به آن­جا بگذارد، نفرین به کل روستا گسترش پیدا می­کند و باعث مرگ کودکان می­ شود. جیمز واتکینز، که فیلمنامه­ ها و فیلم قبلی­ اش هم در ژانر وحشت بود، عناصر مربوط به رازآلودگی و ترسناکی عالم ارواح را (از روح همسر وکیل گرفته تا روح مادر بچه و روح کودکان مرده) در ترکیب با تم نفرین، از همان آغاز روایت در درام می ­گنجاند و روند ترس را به شکل پلکانی و آرام ­آرام در مخاطب تزریق می ­کند، اگرچه می ­توانست با کاهش رفت­ وآمدهای مکرر  و بی ­حاصل وکیل از پلکان و راهروهای خانه که تا حد زیادی پتانسیل­ های تعلیق را حرام می­ کند، به پویایی فضا بیفزاید. در عین حال ابعاد عاطفی فیلم (دلتنگی وکیل برای همسر مرده ­اش) به کمک پایان غافلگیرکننده فیلم می­ آید و نفرینی که دیگر گمان می ­رود به پایان رسیده است، موقعیتی را برای شخصیت اصلی رقم می­زند که شاید بیش از وحشت­ آفرینی ­اش، محبت ­زا باشد.

نکته جالب دیگر حضور دانیل رادکلیف است در سنین جوانی و در نقش یک پدر، که با بازی در فیلم زن سیاهپوش شاید تا حدی خواسته است تداعی­ بخشی چهره ­اش را با هویت هری پاتر از بین ببرد، اما وقتی می ­بینیم که فیلم راجع به فضاهای ماورایی و ارواح و جادو است، شمایل­ زدایی او از پاتر چندان موفق درنمی ­آید.

مطلب بالا در شماره اخیر ماهنامه 24 درج شده است.

   + مهرزاد دانش - ٤:۳۳ ‎ب.ظ ; شنبه ۱۳٩۱/٤/٢٤