مهرخرد

یادداشت‌های سینمایی مهرزاد دانش

کسالت در برابر وحشت: درباره فیلم آپولو 18

رهیافت فیلم آپولو 18، پیروی از همان سیاقی است که قبلا در بیگانه ریدلی اسکات دیده بودیم: سفری فضایی که گردانندگانش بدون اطلاع خود فضانوردان با هدف بررسی موجودات خطرناک فضایی ترتیب داده اند. منتها اگر در فیلم بیگانه این ماجرا رویکردی آینده نگرانه داشت، در آپولو 18 برعکس است و داستان به دهه 1970 میلادی برمی گردد؛ زمانی که آمریکا بعد از پروژه آپولو 17 دیگر هیچ سفر فضایی به سمت کره ماه را ترتیب نداد. حالا کارگردان و نویسنده فیلم آپولو 18 مدعی اند که چنین نیست و پروژه ای به همین نامِ فیلم، پس از آن هم محقق شد که هرگز به اطلاع مردم جهان نرسید و حالا در سال 2011 با دستیابی به فیلم های مستند محرمانه به جامانده از آن سفر، معلوم شده که فضانوردان نگون بخت، طعمه موجودات فضایی شده اند و آمریکا تا به حال روی این واقعیت سرپوش می گذاشته و حتی دلیل مرگ فضانوردها را هم چیز دیگری اعلام داشته است.

شیوه ساخت فیلم، بر اساس نوعی مستندنمایی با دوربین فیلمبرداری است؛ رویکردی که از پروژه جادوگر بلیر مد شد و گاه در فیلم هایی همچون مزرعه شبدر خوب جواب داد و گاه در فیلم هایی مانند فعالیت فراطبیعی 1 و 2 روند مضحک و کسالت باری به خود گرفت. حاصل کار گونزالو لوپز گالگو، از نوع بدش است. فیلم بیش از ایجاد وحشت، تولید کسالت می کند و تماشاگر از فیلم جلوتر واقع می شود. یکی از بدترین قسمت های فیلم، ماهیت موجودات فضایی است که اولش شبیه قلوه سنگ هستند و یک دفعه مبدل به رطیل و عنکبوت می شوند و بدون آن که فیلمساز و فیلم نامه نویسش ضرورتی ببینند که بگویند این ها چگونه وارد بدن انسان می شوند، به تقلید از همان فیلم ریدلی اسکات، یا داخل کلاه فضانوردی آدم ها می شوند و یا در داخل شکم فضانوردان می جنبند و با دریدن شکم طرف، بیرون می جهند. بدین ترتیب فارغ از جنبه های افراطی و باورناپذیر توطئه نگر جاری در ایدئولوژی فیلم، ساختار روایتی فیلم هم ریتم نامناسبی دارد و علاوه بر آن قالب مضحک موجودات فضایی هم بر ضد ژانر فیلم شکل گرفته است: سه نقص بزرگ که عملا آپولو 18 را به اثری نامعتبر و غیرجدی تبدیل کرده است.

مطلب بالا در شماره اخیر ماهنامه 24 درج شده است.

  
نویسنده : مهرزاد دانش ; ساعت ۳:٤٢ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۳٩٠/۱٠/۱٧